O leczeniu SM i chorobie

Dodane: 27-02-2017 05:29
O leczeniu SM i chorobie leczenie stwardnienia rozsianego

Badania rezonansem magnetycznym przy diagnostyce stwardnienia rozsianego

Diagnostyka stwardnienia rozsianego bywa bardzo długa. Podstawowym badaniem wykonywanym podczas diagnostyki stwardnienia rozsianego jest badanie rezonansem magnetycznym. Pozwala on stwierdzić zaistnienie pierwszych zmian demielinizacyjnych w mózgu. Poza tym podczas diagnostyki i leczenia stwardnienia rozsianego wykonywanego są badania krwi. Ich fachowa interpretacja pozwala ocenić stan zdrowia osoby chorej na stwardnienie rozsiane.

Poza tym będzie ona musiała regularnie odbywać wizyty u neurologa podczas których będzie on przeprowadzał badania kontrolne i rozmowy z pacjentem. Pozwolą one na dokonanie pełnej oceny stany zdrowia pacjenta i wdrożenie odpowiedniej terapii. Powinna ona pozwalać na kontrolowanie przebiegu choroby.


Leczenie stwardnienia rozsianego

Stwardnienie rozsiane zasadniczo uważane jest za chorobę nieuleczalną. Jednak powinno być ono stale kontrolowane i leczone w jak największym stopniu. Jednym z metod takiego leczenia jest leczenie farmakologiczne. Prowadzone jest ono przy użyciu dostępnych w sprzedaży leków na stwardnienie rozsiane.

Oprócz ich stosowania należy także sięgać po odpowiednią rehabilitację. Może być ona prowadzona zarówno pod okiem fizjoterapeuty, jak i samodzielnie. Dzięki temu rozwój stwardnienia rozsianego będzie mógł być hamowany. Poza tym osoba chora na stwardnienie rozsiane powinna być stale wzmacniana. Ważne jest, aby sięgała po polecane przez lekarzy suplementy diety pamiętając, że nie powinny być one nadużywane.


Stawrdnienie rozsiane - metody rozpoznawcze

Z uwagi na bogatą symptomatologię stwardnienia rozsianego brak jest swoistego testu, badania laboratoryjnego czy neuroobrazowego, które mogłoby pozwolić na jednoznaczne postawienie diagnozy. Jednocześnie wraz z postępem w leczeniu modyfikującym przebieg choroby konieczne stało się sprecyzowanie schematów diagnostycznych pozwalających na wczesne postawienie diagnozy i wdrożenie stosownej terapii.

Pierwsze przyjęte kryteria opublikowano w 1965 roku na podstawie prac Panel on the Evaluation of Experimental Trials of therapy in Multiple Sclerosis pod kierunkiem George'a A. Schumachera. Zawarta w nich konieczność udowodnienia rozsiania objawów choroby w czasie i przestrzeni oraz zastrzeżenie wykluczenia innych możliwych i lepiej tłumaczących objawy przyczyn choroby, stanowią podstawę kolejnych zaleceń diagnostycznych i obowiązują do dziś.

Opublikowane w 1983 roku kryteria Posera opierały się przede wszystkim na analizie przebiegu występowania kolejnych rzutów. Najważniejszym badaniem dodatkowym było badanie płynu mózgowo-rdzeniowego. Na tej podstawie pacjentów można było zakwalifikować do jednej z pięciu grup:

Klinicznie pewne SM (wystąpienie dwóch rzutów choroby z objawami z dwóch ognisk)
Wsparte badaniami laboratoryjnymi pewne SM
Klinicznie prawdopodobne SM
Poparte laboratoryjnie prawdopodobne SM
Nie SM

Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Kryteria_McDonalda



© 2019 http://marica.lukow.pl/